1980’lerin başında okuma-yazma öğrendiğim andan beri hem okumayı hem de yazarak kendimi ifade etmeyi çok sevdim. Tek çocuk olarak büyümüş, “koruyucu ailesi”nin “başıma bir şey geleceği” endişeleriyle bazı konularda engellenmiş biri olarak, hayallerimin yazı dünyası benim özgürlüğüm olmuştu.

Şimdi olumsuz bir yanıyla olaya girdim diye kırgınım falan sanmayın. Aynı “aile” ben ikna edemesem de öğretmenlerimin yol göstericiliğini dinleyip eğitim ve öğrenim anlamında hep yanımdaydı.

Annemin yaptığı o güzel bez bebeklerim ve onların ev eşyalarıyla oynarken bile bebekleri muayene eden ben iki hayalimi de gerçekleştirdim: Doktor ve öğretmenlik mesleklerini akademisyen olarak buluşturdum. Şimdi hayatta olmayan annem, anneannem, dedem, meslek hayatıma atılana dek her ihtiyacımı karşılayan babam, göçmen ailemin vazgeçilmez üyeleri teyzem, dayım, yengem, eniştem ve tabii ki bebekliklerini bildiğim şimdi kocaman olan kuzenlerim…  Hepsi bu akademik hayat yolculuğunda bana hep destek oldu. Tabii bir de eşimin kalabalık ailesine dahil olunca yolculukta bize eşlik eden sayısı epey arttı ve renklendi. Romanlarda okuduğum kalabalık ama birbirine karışmayan aile de gerçekti yani…

Ancak hayallerde olacak iyi niyetli arkadaşlarım oldu lise ve üniversitede. Hala çoğuyla görüşüyorum ve şimdi “Özlem”i ortaya çıkardılar. Tabii ki hayat hep pespembe olmadı ama hayat zaten böyle gelgitlerden oluşmuyor muydu? İş hayatında çok kullanılan “kötü görüneni fırsata çevirme” kavramını, -en azından zamanla- öğrenip inandığım doğrularla  hayat yolculuğunda ilerliyorum.

Hep söyleyecek bir şeyleri olan biriydim ama lise arkadaşlarımla buluşmalarım “eskiden sessiz ve çalışkan” imajımın artık değiştiğine dikkatimi çekti. Olumlu ve sevindirici bir gelişme benim adıma…Ve bu söyleyecek şeyleri okumaktan mutlu olabilecek bir grup olacağını düşünerek blog yazmaya karar verdim.

Bu alanda beni yüreklendiren kişiler, tecrübeleri ile İsmail Şeker, Erdinç Altınçekiç ve son olarak da Tohum isimli bloğu ile Selma Güven oldu. Belki onlar bunun farkına bu sayfayı okuyunca varacaklar. Hepinize çok teşekkür ederim.

Amacım kendi yolculuğumda öğrendiklerimi paylaşmak ve belki sizin yolculuğunuza bir yerlerden dokunmak…Kendim için yazınca ölümsüzleşmiş olacaklar. Sizlere dokunabilirsem de ek fayda sağlamış olacağım.